Posts Tagged ‘auteursrecht’

Nederland bereidt omstreden auteurswet voor

Posted 03 jul 2019 — by Emerce
Category nieuws

De Nederlandse regering treft voorbereidingen voor de implementatie van de in maart aangenomen auteursrechtrichtlijn van de EU. Een heet hangijzer daarbij is het filteren van uploads.

Het wetsvoorstel Implementatiewetsvoorstel Richtlijn auteursrecht in de digitale eengemaakte markt is dinsdag in consultatie gegaan. Daarbij kunnen geïnteresseerden reacties op het voorstel geven. De consultatie loopt tot 2 september.

De EU-auteursrechtrichtlijn moet uiterlijk op 7 juni 2021 zijn omgezet in Nederlands recht, wat inhoudt dat de Nederlandse Auteurswet moet worden aangepast.

Uit de Memorie van Toelichting blijkt dat platforms niet aansprakelijkheid kunnen worden gesteld als ze kunnen aantonen dat ze alles in het werk hebben gesteld om inbreuk op het auteursrecht en naburige rechten te voorkomen.

De regering wil ‘overblokkering’ voorkomen aan de hand van een ‘laagdrempelig geschillenbeslechtingsmechanisme’ en uitzonderingen voor onder meer kritieken en parodieën.

De omstreden auteursrechtrichtlijn werd in maart met een krappe meerderheid aangenomen. De maatregelen gelden vooral voor grote platforms, niet door kleine partijen.



Lees het volledige bericht op Emerce »

SoundCloud koopt digitale rechtenspecialist

Posted 31 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

De ‘YouTube voor audio’ SoundCloud wil het vier jaar oude Repost Network uit Los Angeles kopen. Daarmee breidt het zijn dienstenpakket uit met digitaal rechtenbeheer, crossplatform distributie, analytics en digitale marketingdiensten.

Eerder deze week maakte SoundCloud uit Duitsland de intentie bekend om Repost Network over te nemen. De transactie wordt naar verwachting ergens in de komende weken afgerond. Hoeveel geld daarmee gemoeid is, houden de partijen voor zich.

Repost Network is in feite een bedrijf dat auteursrechtelijk beschermde data (audio) verspreidt en informatie over het gebruik daarvan terughaalt. Die data geeft het weer in de vorm van statistieken en omzetcijfers. Tot de distributiepartners behoren partijen als Soundcloud, Spotify, Deezer, YouTube, Apple Music, Google Music, Facebook en Tencent.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Hoe scoort je video? De evolutie en toekomst van het YouTube-algoritme

Posted 29 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

Waarom scoren sommige video’s niet en andere wel? Om die simpele vraag te beantwoorden, is kennis van het YouTube-algoritme cruciaal. En anders dan veel mensen denken is dit algoritme geen ‘black box’, maar is YouTube relatief open over de werking ervan en de evolutie die het in zijn bestaan heeft doorgemaakt.

YouTube, veruit het grootste videoplatform ter wereld, bestaat veertien jaar. In al die jaren maakte het platform een enorme ontwikkeling door. Het is niet alleen ontzettend populair bij gebruikers, maar ook steeds meer merken en uitgevers zijn actief. Langdurig succes op YouTube begint met het begrijpen van de werking van dit algoritme. Het algoritme bepaalt namelijk hoe vaak je video’s worden vertoond in zoekresultaten en worden aanbevolen aan gebruikers. 

Het begin: alles voor de kliks

Het was in februari 2005 dat drie voormalige PayPal-werknemers, Chad Hurley, Steve Chen en Jawed Karim, vanuit een garage YouTube begonnen. De allereerste video ‘Me at the Zoo’ werd twee maanden later geüpload en slechts anderhalf jaar later was de site zo populair dat Google besloot het over te nemen voor $1,6 miljard. De populariteit dankte het aan de belofte dat YouTube het eerste online videoplatform was waar iedereen gemakkelijk zijn eigen video’s kon uploaden en eenvoudig kon tonen op andere sites. Dat gebeurde dan ook massaal. In de begindagen waren de populairste video’s niezende panda’s, bijtende kinderen en ontelbare katten- en babyfilmpjes.

Piraterij op YouTube

Maar er was nog een andere belangrijke reden voor de populariteit van de site: piraterij. Naast de duizenden filmpjes die door gebruikers zelf werden gemaakt en gedeeld, werd de site overspoeld met geripte fragmenten, video’s en hele films van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Toen YouTube werd gekocht door Google moest de nieuwe eigenaar hier – mede onder hevige druk van filmstudio’s, TV-netwerken en platenmaatschappijen – iets aan doen. De oplossing die ze daarvoor hadden was tweeledig: ten eerste investeerden ze flink in Content ID, het systeem waarmee ze video’s die inbreuk maakten op auteursrecht massaal konden herkennen, blokkeren en laten verwijderen.

Ten tweede gaven ze in het algoritme een grote voorkeur aan content waar het systeem oorspronkelijk voor bedoeld was: originele video’s. De focus van het algoritme lag volledig bij het zoveel mogelijk pushen van deze video’s. Dat deden ze aan de hand van twee belangrijke criteria: het aantal views en CTR. Ongeacht hoe lang gebruikers naar een bepaalde video keken; als (genoeg) gebruikers op die video klikten en begonnen met kijken, werd die video steeds vaker aanbevolen bij de gebruiker. Door deze gigantische focus op het maximaliseren van kliks creëerde YouTube een machine aangedreven monster dat zich vroeg of laat tegen het eigen platform ging keren. Waarom? Deze focus resulteerde in click bait titels en thumbnails die de verwachtingen van de gebruikers alles behalve waarmaakten. Het resultaat: enorm veel kliks en views, maar tegelijkertijd veel gefrustreerde gebruikers omdat ze niet keken wat ze wilden.  

2012: van kliks naar kijktijd

Dat er iets moest veranderen aan het algoritme besefte Chris Goodrow snel. In 2011 was hij aangetreden director of engineering for search and discovery bij de videogigant. In zijn eerste jaar prioriteerde zijn team het totaal aantal video views boven al het andere, maar toen ze zich dieper in het gebruikersgedrag gingen verdiepen kwamen ze achter de frustratie van veel gebruikers. Daarom werkten ze aan een verbeterd algoritme. Eén waarbij de focus niet lag op views (hoe kort ook), maar juist op kijktijd.

‘We realiseerden ons dat het aantal kliks niet de juiste inschatting was om de waarde die een gebruiker uit YouTube haalt te bepalen’, gaf Goodrow aan in een interview met Business Insider uit 2015. ‘In plaats daarvan realiseerden we ons dat als een gebruiker een video langer blijft kijken, dit een veel betere indicator voor kwaliteit is. Ons doel is dat we gebruikers meer laten kijken en minder laten klikken.’

Op 15 maart 2012 ging na eindeloze meetings, tests, data-analyses en onderzoeken het vernieuwde algoritme met de focus op kijktijd live, met op het eerste gezicht dramatische gevolgen: een daling van het aantal views van 20% van de één op de andere dag. Ondanks de paniek die bij sommige YouTube-werknemers uitbrak, bleven ze vasthouden aan het vernieuwde algoritme. Uit de interne cijfers bleek al snel dat de site nog steeds even goed bezocht werd en veel belangrijker: de totale kijktijd nam significant toe.

Over de precieze opbouw van hun model publiceerden drie YouTube-medewerkers later in 2012 ook een wetenschappelijk artikel, waarin ze de verandering van focus van CTR naar Watch Time verder uiteenzetten. Zoals ze daarin stellen “Our final ranking objective is generally a simple function of expected watch time per impression. Ranking by click-through rate often promotes deceptive videos that the user does not complete (“clickbait”) whereas watch time better captures engagement.”

Forse toename lengte YouTube-video’s

Wat je naast de totale kijktijd ziet, is de gemiddelde lengte van YouTube-video’s die de afgelopen jaren is toegenomen. Gedreven door de verandering van het algoritme is sinds de wijziging in 2012, de gemiddelde lengte van een video op YouTube toegenomen van 5,2 minuut naar meer dan vijftien minuten in 2018.

Paniek bij creators

Er brak ook grote paniek uit bij veel creators en influencers (alhoewel ze toen nog niet zo werden genoemd). Want waar ze eerder door het algoritme werden beloond door veel en vaak video’s te publiceren met misleidende titels, werden ze opeens gestraft door het nieuwe algoritme en daalden hun views en inkomsten drastisch.

Maar het markeerde ook de opkomst van een nieuw soort YouTube-ster. De maker die én originele content produceerde én snapte hoe hij zijn of haar publiek langer moest vasthouden. Deze combinatie van kennis en kunde resulteerde in de opkomst van enkele van de meest populaire influencers van vandaag de dag.

Wellicht het bekendste internationale voorbeeld is de Zweedse Felix “PewDiePie” Kjellberg die in 2012 zijn scholierenbestaan vaarwel zei, omdat hij kon leven van zijn YouTube-kanaal. Nationaal zijn dit tegenwoordig overbekende influencers zoals Enzo Knol en StukTV die beiden in 2013 hun eerste stappen op YouTube zetten. De namen die bij veel Nederlanders nog steeds als eerste binnen schieten bij het horen van de naam YouTube.

De risico’s van extremistische content

De kijktijd en lengte van video’s nam de afgelopen jaren op YouTube enorm toe, maar de focus op watch time bracht ook nieuwe uitdagingen met zich mee. Zo wordt het platform al enige tijd beschuldigd van het op grote schaal promoten van extremistische content en samenzweringstheorieën. Door New York Times-columnist Zeynep Tufekci werd het platform zelfs “The Great Radicalizer” genoemd, door de eenzijdige focus op kijktijd (en in het verlengde daarvan advertentie-inkomsten). Volgens hem worden gebruikers blootgesteld aan goed bekeken, maar gevaarlijke video’s waardoor mensen in een loophole van steeds extremistischere videocontent terechtkomen.

Daarnaast vormden sommige van de eerder door YouTube zo geprezen creators opeens ook een risico. Door de jaren heen werd YouTube een thuis voor contentcreators. Dit was jarenlang een gouden huwelijk: zij bezorgden het platform unieke content, YouTube beloonde hen daarvoor met views en subscribers, maar bovenal met de kans om hun hobby uit te bouwen tot serieus werk (met in sommige gevallen zeer lucratieve inkomsten).

YouTube leunt ook sterk op deze creators met hun unieke content om zichzelf te onderscheiden van streamingdiensten zoals Netflix, Hulu en in Nederland Videoland. Doordat deze creators vrijwel geheel afhankelijk zijn van YouTube-inkomsten (en dus zeer sterk afhankelijk zijn van kijktijd, ergo het algoritme) en de toegenomen concurrentie, gaan ze ook steeds vaker extremere zaken ondernemen om hun kijkers te blijven binden. Adverteerders en mediabureaus willen zich echter in toenemende mate niet associëren met deze content, en dreigen te stoppen met adverteren op YouTube. Vooralsnog blijft dat bij kleine onderbrekingen en dreigingen, maar YouTube wil dit risico niet lopen.

2019: de shift naar ‘kwaliteitskijktijd’ en premium content  

Dit tezamen vormt voor YouTube aanleiding om het algoritme wederom aan te passen. Om de heftige kritiek tegemoet te komen en adverteerders te behouden, is YouTube aan het testen en uitzoeken hoe het ‘kwaliteitscontent’ beter beloond kan worden door te focussen op ‘responsibility’. Maar hoe bepaal je objectief wat goed of slecht is? Over deze worsteling berichtte Bloomberg onlangs. Ze focussen zich niet langer enkel op ‘watch time’ maar ‘quality watch time’: content die mensen voor langere tijd boeit, maar ook geschikt is voor een breder publiek en alle adverteerders (brand safety).

Daarnaast scherpten ze in januari 2019 hun algoritme verder aan, waardoor content die nét niet hun richtlijnen overtreedt, borderline content noemen ze dat, minder vaak wordt aanbevolen. Dit alles om tegemoet te komen aan de kritiek van gebruikers en adverteerders. Ook is Google actief nepnieuws en misinformatie aan het bestrijden rondom politieke verkiezingen.

De opkomst van premium content en het belang van brand safety

Adverteerders en mediabureaus zitten niet stil en nemen maatregelen om wel op YouTube te kunnen adverteren, maar enkel bij vooraf goedgekeurde content. Meerdere grote uitgevers, waaronder in Nederland RTL en TMG, mogen hun eigen ad inventory verkopen en zien een toename in de populariteit hiervan. De advertentiebudgetten verdwijnen dus niet van YouTube maar het budget wordt verschoven naar enkel kanalen beheerd door premium content publishers.

Ondertussen zien steeds meer uitgevers YouTube als kanaal waar daadwerkelijk omzet mee kan worden behaald. Juist door deze verstevigde focus op premium en veilige content en kwaliteitskijktijd wordt dit steeds interessanter.

Ook ontwikkelt YouTube steeds meer mogelijkheden voor adverteerders om het platform niet alleen voor awareness campagnes in te zetten, maar ook voor performance: het genereren van leads en sales. Hiermee richt het platform zich nadrukkelijk op adverteerders die grote budgetten beschikbaar hebben voor searchcampagnes, maar die budgetten ook uitgeven aan concurrenten zoals Facebook en Instagram. YouTube performance advertising staat in de kinderschoenen, maar de mogelijkheden en budgetten zullen de komende jaren steeds groter worden. Daarvoor heeft YouTube wel het vertrouwen van adverteerders nodig. Het platform moet hen overtuigen dat het een veilige plek is voor adverteren.

Wat de toekomst verder brengt 

YouTube wordt volwassen en het platform heeft de ambitie om het #1 entertainment- en educatieplatform te blijven. Het platform neemt de content en kritiek steeds serieuzer. Wat niet alleen voordelen oplevert voor gebruikers, maar ook steeds meer kansen biedt voor zowel publishers, merken en adverteerders. ‘Slechts’ veertien jaar oud, maar al jaren niet meer weg te denken uit ons mediagebruik. We zijn benieuwd wat YouTube ons de komende veertien jaar gaat brengen.



Lees het volledige bericht op Emerce »

UvA lanceert studentenlab voor bescherminginformatievrijheid

Posted 21 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

De Universiteit van Amsterdam lanceert een lab waar getalenteerde studenten met maatschappelijke partners samenwerken aan nieuw beleid op het gebied van het informatierecht. Het Information Law and Policy Lab (ILP Lab) start met twee actuele projecten: de aansprakelijkheid van internetplatforms, en de consequenties van nieuwe auteursrechtregels voor de vrijheid van journalisten op het internet.

De Europese Commissie onderzoekt op dit moment of internetplatforms aansprakelijk moeten zijn voor wat gebruikers op hun platforms doen. Eén groep studenten werkt aan een beleidsvoorstel dat antwoord geeft op die vraag. Het ILP Lab doet dit onderzoek samen met Bits of Freedom. De andere groep onderzoekt hoe journalisten moeten omgaan met nieuwe Europese regels over het overnemen van nieuwsberichten, of korte fragmenten daarvan, op het internet. Dit onderzoek doet het ILP Lab samen met de Nederlandse Vereniging voor Journalisten.

Het ILP Lab is een initiatief van het Instituut voor Informatierecht van de Universiteit van Amsterdam. Het is het eerste in zijn soort in Europa. Het Lab is mede mogelijk gemaakt door een donatie van Pamela Samuelson en Bob Glushko, beiden verbonden aan de Universiteit van Berkeley. Stef van Gompel geeft samen met Ot van Daalen leiding aan het initiatief.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Oppenheimer beschuldigt SP van auteursrechtenschending

Posted 10 mei 2019 — by Villamedia
Category nieuws

Cartoonist Ruben L. Oppenheimer wil dat de SP zijn recente campagnespot over de fictieve Europese politicus Hans Brusselmans (een persiflage op PvdA’er Frans Timmermans) verwijdert van internet. Oppenheimer ontdekte dat de spot een een cartoon bevat…

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Leven in tijden van spionagekapitalisme

Posted 01 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

De bekendste spionagekapitalist is Facebook. Sinds de opkomst van internetreuzen is privacy niet meer vanzelfsprekend. Dataverzameling is gemeengoed, en dat dat zomaar kan, daar is uiteraard niet iedereen het mee eens. Hoogleraar Shoshanna Zuboff schreef daarover het het boek The Age of Surveillance Capitalism. Rens van der Vorst vat het voor je samen.

In oktober 2018 werd The Age of Surveillance Capitalism gepubliceerd. Geschreven door hoogleraar aan de Harvard Business School Shoshanna Zuboff. Belangrijk, vol nieuwe inzichten en essentieel voor onze toekomst. Een boodschap die verspreid moet worden! Helaas is het boek óók dik (523 pagina’s), ontoegankelijk, moeilijk, in het Engels, en vol met 6-en-meer-lettergrepen-woorden. Daarom maakte ik een ongenuanceerde, incomplete, versimpelde, zelf ingekleurde, zelf aangevulde maar – hoop ik – hartstikke toegankelijke samenvatting.

Spionagekapitalisme, wat is het?

Hét kernbegrip van het boek is Surveillance Capitalism. Ik vertaal dat met spionagekapitalisme. Dat is geen exacte vertaling, toegegeven, maar het dekt wel de lading, denk ik. En het klinkt lekker. Wat jij van de term vindt, mag je zelf bepalen nadat ik heb uitgelegd wat spionagekapitalisme precies is. Daar gaan we dan!

Spionagekapitalisme is een vorm van kapitalisme waarbij mensen bespied worden vaak zonder dat ze daar bewust van zijn. Dit bespieden leidt tot een dataverzameling. Er wordt data verzameld over wat mensen ‘doen’ (posten, liken, kijken, klikken, zoeken, etc..). Dat is de ‘eerste laag’. Maar er wordt ook data verzameld over hoe mensen dat doen (waar, hoe vaak, met wie, op welke toon, met een filter of zonder, hoe lang, wanneer, etc..). Dat is de schaduwlaag. En die is pas echt waardevol. Met de data uit de eerste laag en de schaduwlaag samen kun je gedrag voorspellen en die voorspelling verkoopt de spionagekapitalist aan zijn klanten: bedrijven of organisaties die ook weer iets willen verkopen. Zeep of een idee. De spionagekapitalist verkoopt daarmee zekerheid. Ik weet zeker dat deze mensen in jouw product geïnteresseerd zijn. Ik weet zeker dat deze mensen niet gaan stemmen.

Daar staan we nu. En dat is nog maar het begin. De beste manier om zekerheid te verkopen, is namelijk niet om gedrag te voorspellen, maar om gedrag te beïnvloeden én te bepalen. Data gebruiken om mensen te manipuleren en die ‘superkracht’ weer verkopen aan bedrijven en organisaties. Dát is het doel van het spionagekapitalisme. Van voorspellen naar bepalen. Van vóór ons automatiseren naar ons automatiseren.

In het boek staan hier en daar ” zelfgetekende plaatjes’. Dus ik dacht, laat ik er ook eentje tekenen.

En dan nu de praktijk. Laten we er eens een voorbeeld bij halen van een bekende spionagekapitalist: Facebook. Facebook registreert alles wat je liket, post, deelt, klikt en bekijkt. Via Facebook – pixels word je ook bespied als je andere websites bezoekt. En zelfs je contacten worden in kaart gebracht. Dat betekent dat ook mensen zonder Facebook-account in beeld zijn. Kortom, Facebook streeft erna alles en iedereen te bespioneren. Dat is nog maar de eerste laag. Facebook registreert ook hoe vaak je Facebook gebruikt, waar, op welke manier, hoe lang, vanaf welk apparaat, en ga zo maar door. De schaduwlaag. Met al deze gegevens voorspelt Facebook jouw gedrag. Bijvoorbeeld of je van plan bent een spijkerbroek te kopen. Die voorspelling wordt weer verkocht aan bedrijven, die met die gegevens jou proberen te beïnvloeden (kijk nou eens, wat een mooie spijkerbroek!). Facebook heeft al aangetoond dat het meer kan dan alleen voorspellen. Zo lieten ze zien dat ze gebruikers wat somberder konden maken door ze bepaalde berichten te laten zien. Dat past in hun plannen: niet voorspellen of je een spijkerbroek wilt kopen maar bepalen dát je een spijkerbroek wilt kopen.

Er is nooit genoeg data! Een spionagekapitalist heeft nooit genoeg data. Hoe meer data, hoe beter gedrag voorspeld kan worden. Hoe beter gedrag bepaald kan worden. Hoe meer zekerheid verkocht kan worden. Met data wordt de kunstmatige intelligentie getraind. Kwantiteit leidt tot ‘kwaliteit’. En dus is het de ambitie van het spionagekapitalisme om elk gedrag te bespieden en om te zetten in data. Het spionagekapitalisme streeft er na zijn activiteiten uit te breiden. In de breedte en in de diepte.

Laten we beginnen met de breedte. Bijvoorbeeld: de spionagekapitalist Google. Die startte als een zoekmachine. Dat was en is een goede manier om mensen te bespieden. Immers, als jij jeuk hebt in de schaamstreek vertel je dat waarschijnlijk eerder aan Google dan aan je partner. Maar dat was natuurlijk niet voldoende. Dus volgde allerlei nieuwe diensten. Ik noem er een paar. G-mail zodat ze konden zien wat je mailt en hoe je mailt. Google Drive, om mee te kijken wat je allemaal bewaart. Daarna kwam de smartphone en bouwde Google snel zijn eigen  – spionerende – besturingssysteem (Android). Een slimme thermostaat volgde, want wat doe jij allemaal thuis? En zo’n thermostaat kun je natuurlijk bedienen met van die slimme speakers (Google Home) die nu overal opduiken. In auto’s zit steeds vaker (navigatie)-software van Google. Onlangs lanceerde Google de plannen om streaming games aan te bieden. Het verdienmodel is ongetwijfeld niet om gamers te helpen maar om inzicht te krijgen in wat gamers doen. En hoe ze dat doen. Misschien zijn zelfrijdende auto’s daarom straks wel gratis. En zal Google voorop lopen bij slimme gezondheidsarmbanden. Slimme kleding. Slimme verf. Slimme verpakkingen. Daarom is het ook verstandig om in je hoofd ‘slim’ (smart) te vervangen door spionage. Slimme weegschaal. Spionageweegschaal. Zoiets. Dat beschrijft meestal beter wat het product doet.

Een ontluisterend voorbeeld van de verbreding van de activiteiten van het spionagekapitalisme is de Roomba. Deze slimme stofzuiger doet meer dan stofzuigen alleen. Het apparaat herkent meubelmerken en maakt plattegrondjes van je woonkamer. En dat terwijl je dik betaald hebt voor het apparaat. Het bedrijf heeft nog niet besloten wat het met die data gaat doen, maar het feit alleen dát het verzameld wordt, is al bizar genoeg. Stel dat je je werkster in je huis betrapt terwijl ze staat te fotograferen, dan vraag je haar te vertrekken. Misschien op een onvriendelijke manier. En dan bel je de politie. Over je slimme stofzuiger schep je op tegen je vrienden. Immers als je stofzuiger slim is, moet jij dat ook wel zijn, toch? Nee, dus.

Naast een verbreding streeft het spionagekapitalisme ook naar een verdieping. De spionagekapitalist wil naar binnen kunnen kijken. Bijvoorbeeld door minuscule gezichtsuitdrukkingen te registreren en te analyseren. Micro-expressies. Die laten vaak zien wat je écht van iets denkt terwijl je daar zelf niet eens bewust van bent. Er zijn spionagekapitalisten die zwaar investeren in de combinatie van de informatie uit je slimme armband, met wat je doet op je smartphone, waar je naar kijkt op YouTube, waar je bent en ga zo maar door. Zo bouwen ze jouw emotionele profiel. Emotie-as-a-service.

Kortom, als je weer eens een goeroe hoort praten over een ‘connected, smart society’ dan weet je nu in wiens belang dat echt is. Internet of Things, smart devices. 5G. Altijd online. Het zijn allemaal componenten die bijdragen aan een enorme spionage-infrastructuur. Aan het het vertalen van gedrag in data.

Je hebt misschien wel eens de uitdrukking gehoord: als het product gratis is, dan ben jij het product. Dat klopt dus niet. Het product is de voorspelling (en straks de manipulatie) die verkocht wordt. De zekerheid. Jij bent slechts de grondstof. Het ruwe materiaal. Ik hoorde pas iemand zeggen: als data de nieuwe olie is, waarom zijn wij dan niet de nieuwe sjeiks? Simpel. Omdat wij slechts de grond zijn.

Hoe komen ze er mee weg?

Spionagekapitalisme heeft weinig met wetten en regels. Sterker nog, spionagekapitalisten hanteren bewust een strategie die zich niets aantrekt van wetten en regels. Het begon allemaal met een verklaring. Er is nooit gevraagd óf data verzameld mocht worden, nee, er is verklaard dát data verzameld ging worden. Spionagekapitalisten hebben zo bekeken wel iets weg van de Spaanse veroveraars die 500 jaar geleden op de kust van Zuid-Amerika landden en verklaarden dat het land toebehoorde aan de Spaanse koning. Waarom? Omdat ze het verklaarden.

Spionagekapitalisten verzamelen data en hanteren daarbij steeds hetzelfde patroon. Het begint met een strooptocht. Pakken wat je pakken kan. Zo snel mogelijk. Zo breed mogelijk. Tot mensen doorkrijgen wat je aan het doen bent. Daarna ga je tijdrekken. Rechtszaken. Rookgordijnen opwerpen. Negeren. De schuld geven aan bugs. Je weet, democratie maakt weinig kans tegen een machtige spionagekapitalist. Je wacht tot er gewenning optreedt. Het publiek gebruikt je diensten. Raakt er aan gewend. Kan misschien wel niet meer zonder. Daarna komt fase 3: aanpassing. Je past je een beetje aan. Er wordt beleid aangescherpt. Beterschap beloofd. Hier en daar wat zaken écht verbeterd. Maar nooit de zaken die van fundamenteel belang zijn voor de spionagekapitalist. En tenslotte verandert de spionagekapitalist van richting. Er wordt een nieuw verhaal verteld, voortgebouwd. Nieuwe data verzameld.

Bijvoorbeeld Google Streetview. Op een dag begon Google met een strooptocht. Plotseling reden er auto’s door onze straten die niet alleen alles fotografeerden maar nog veel meer data slurpten. Zo werden alle draadloze netwerken in kaart gebracht, inclusief  – waar mogelijk – gebruikersnamen en wachtwoorden. Uiteindelijk kwamen we daarachter en dus wierp Google rookgordijnen op. Ze verscholen zich achter één engineer die een fout had gemaakt. Later bleek het ‘by design’ te zijn, maar toen waren we al gewend. Het was wel heel handig, dat Streetview. Hoe moet je immers als leraar Aardrijkskunde les geven zonder? Daarna kwamen er wat aanpassingen. Mensen werden anoniem gemaakt. Kentekens weggestreept. In sommige landen werd het verboden. In andere landen echter veranderde Google van richting en werd er voortgebouwd. Satellietfoto’s toegevoegd. Nieuwe plannen gepresenteerd om Streetview een veel belangrijker onderdeel te maken van ons leven. Een Pokémon in een Starbucks is wat dat betreft slechts een voorproefje van onze toekomst.

Stropen. Tijdrekken tot er gewenning optreedt. Aanpassen. Van richting veranderen. Repeat.

Dus als jij een slimme speaker in huis hebt, ga er dan maar vanuit dat het apparaat de hele tijd meeluistert. Ook als jij er niet tegen praat. Ook als Amazon of Google zegt van niet. Ook als het apparaat in de slaapkamer staat. En als we er straks achter komen, ach, dan zijn we al gewend. Verdoofd. Een Google Home is zó gemakkelijk. We zouden niet meer zonder kunnen. Je zou maar op je smartphone moeten typen om een liedje af te spelen. Zó onhandig. Vroeger moesten spionnen veel moeite doen om een microfoon ergens in huis te verstoppen. Tegenwoordig halen we trots ons eigen spionagemicrofoontje in huis.

In Europa snappen we inmiddels dat regulering noodzakelijk is. Daarom is de Algemene Verordening Gegevensbescherming (GDPR) zo belangrijk. Die is toch vooral bedoeld om spionagekapitalisten te beteugelen niet om organisaties intern te frustreren met bureaucratische regeltjes rondom klassenlijstjes. Spionagekapitalisten verzetten zich tegen regulering. Dat doen ze subtiel. Natuurlijk zeggen ze privacy, online haat, auteursrechten en oneigenlijke beïnvloeding te bestrijden. En dat doen ze ook in zekere mate. Facebook huurt bedrijven in die mensen inhuren die content opschonen (alhoewel die mensen slecht behandeld worden). Google maakt het mogelijk om al je data te downloaden (alhoewel in ontoegankelijke formats). Maar, let op, alle discussie gaat slechts over de ‘eerste laag.’ De echt waardevolle data (de schaduwlaag) daar kom je niet bij. Daar wordt niet eens over gesproken. En dat is geen toeval.

In Christchurch, Nieuw-Zeeland werden 50 mensen vermoord. De moordenaar zond het uit via een Facebook Livestream. Het zorgde voor een hoop controverse en Facebook was er snel bij om tegenmaatregelen aan te kondigen. Het stopzetten van de mogelijkheid om Livestreams op te zetten, was niet één van de mogelijke maatregelen. Facebook weet namelijk dat gebruikers veel meer interacteren met Livestreams dan met welke andere vorm van content dan ook. En al die interactie betekent data voor de schaduwlaag en dat is waar het om gaat. Verbreden. Verzamelen. Voorspellen. Bepalen. Spionagekapitalisten lijken soms betrokken, lijken te geven om privacy, beïnvloeding en online haat, maar ze zijn radicaal ongeïnteresseerd.

Het is een enge gedachte. Immers het spionagekapitalisme is bezig aan een opmars. Google, Microsoft, Facebook, Samsung, Twitter, IBM, AT&T, maar ook traditionelere bedrijven buigen hun bedrijfsmodel om. Banken, kledingbedrijven, electronica-concerns, supermarkten. En elke keer als een bedrijf dat doet, stijgen de aandelenkoersen. Geld verdien je niet meer primair door mooie producten of diensten te verkopen, maar door mensen te bespieden.

Wat doen we eraan?

Misschien denk jij nu nog steeds: nou én? Als iemand weet dat ik een spijkerbroek wil kopen en dan krijg ik een aanbieding te zien van een mooie spijkerbroek. Dat is toch top! Nee, dus. Want het gaat veel verder. Er dreigt een wereld vol radicaal ongeïnteresseerde bedrijven die niet alleen voorspellen wat we gaan doen maar straks kunnen bepalen wat wij denken en doen. Die geloven dat vrije wil niets anders is dan gedrag dat nog niet te verklaren is. Omdat er nog niet genoeg data is. En die het geld, de kennis en de macht hebben om hun dromen en onze nachtmerries na te jagen. Klassieke kapitalisten hebben de natuur verwoest, spionagekapitalisten bedreigen de menselijke natuur.

Spionagekapitalisten verkopen zekerheid. De zekerheid dat jij een spijkerbroek gaat kopen. De zekerheid dat jij gaat stemmen. De zekerheid dat jouw denkbeelden veranderen. Maar straks ook de zekerheid dat een contract wordt gehonoreerd. Betaal jij de afbetaling op je auto niet, dan start die niet meer. Rijd jij te hard dan verhogen we in een microseconde je verzekeringspremie. Niet genoeg getypt? Gesprekje met je baas. Vandaag de dag zijn contracten gebaseerd op vertrouwen, maar het spionagekapitalisme vertrouwt op zekerheid.

Spionagekapitalisten geloven in een vrije markt. Ze geloven dat een volledig vrije markt waarin mensen hun eigen keuzes maken, leidt tot de beste inrichting van de maatschappij. Ze vertellen er uiteraard niet bij dat ze streven naar een toekomst waarin mensen geen vrije wilmeer hebben en waarin spionagekapitalisten zo machtig zijn dat er geen sprake is van een vrije markt. En, in een toekomst waarin mensen niet langer hun eigen keuzes maken, is er ook geen sprake meer van een functionerende democratie.

Het goede nieuws? Er is nog tijd. Heb je wel eens een hotel geboekt via Internet, dan krijg je vaak daarna nog weken reclames te zien van hotelkamers. Terwijl je al geboekt hebt. Zo goed werkt het dus allemaal nog niet. Elke keer als de 81-jarige Han van Doorn zijn woonplaats (Uithoorn) vertelt tegen Google Home, verstaat de ‘slimme’ speaker: YouPorn. We staan aan de vooravond en er is nog tijd.

Dus is er tegenwicht nodig. Dat begint met bewustwording. Spionagekapitalisme is iets compleet nieuws. Iets dat zo nieuw is, dat bekende manieren van denken en duiden niet van toepassing zijn. We bevatten het niet echt. En we vinden de diensten handig. We zijn verdoofd.Als we straks ‘café’ zeggen tegen een zelfrijdende auto en die rijdt ons naar een café waar ons favoriete drankje al klaar staat, zonder dat wij weten hoe of waarom, dan vinden we dat misschien nog wel handig ook. Maar dat is het niet! We moeten ontwaken uit onze verdoving. Mens willen zijn! De Berlijnse muur viel omdat de inwoners van Oost-Berlijn er klaar mee waren. Dat is onze rol. Dat is ontzettend belangrijk. Misschien dat deze samenvatting daar een beetje bij helpt.

Maar bewustwording is niet voldoende. Spionagekapitalisme heeft een hekel aan wetten en regels en juist daarom hebben we regulering nodig. Van Amerika valt er op dit moment weinig te verwachten. Sinds 11 september 2001 hebben ze de spionagekapitalisten veel te hard nodig om ‘terroristen’ op te sporen. China is te druk met het bespioneren van de eigen burgers. Europa dan maar. De AvG/GDPR is een begin. Maar niet meer dan dat. Er is veel meer nodig. Je hoort soms mensen praten over regels rondom data- eigenaarschap. Moeten mensen niet eigenaar zijn van hun data? Dat is de verkeerde vraag. Een vraag die afleidt. De échte vraag is fundamenteler. Waarom wordt die data überhaupt verzameld, geanalyseerd, bewerkt en verkocht?

Regulering dus! Een spionagekapitalist zal zeggen dat regulering innovatie dwarsboomt maar het tegenovergestelde is waar. Goede regulering leidt tot innovatie. Tot nieuwe bedrijven met andere bedrijfsmodellen. Bedrijven waarbij je betaalt met je geld in plaats van met je data (of, zoals tegenwoordig steeds vaker met je geld en je data). Bedrijven die diensten aanbieden, maar geen voorspellingen verkopen. Bedrijven die een alternatief bieden. Bedrijven die de opmars van het spionagekapitalisme stuitten.

Hopen we dan maar.

Hieronder licht Shoshanna Zuboff haar boek toe in een filmpje op een platform van een spionagekapitalist. Het Droste – effect, zeg maar (30 minuten).



Lees het volledige bericht op Emerce »

Fotografen die foto’s willen maken van tour Ariane Grande zijn auteursrecht kwijt

Posted 29 mrt 2019 — by Villamedia
Category nieuws

De National Press Photographers Association (NPPA) heeft in een brief aan Ariane Grande en het bedrijf GrandAriTour verbazing geuit over het contract dat de zangers aan fotografen voorlegt voor het vastleggen van haar ‘Sweetener’ wereld tour.

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Het Europees Parlement stemt in met nieuwe auteursrechtenwet

Posted 26 mrt 2019 — by Villamedia
Category nieuws

Met 348 stemmen voor en 274 stemmen tegen heeft het Europese Parlement de nieuwe Europese auteursrechtenwet…

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Europa neemt omstreden richtlijn auteursrecht aan

Posted 26 mrt 2019 — by Emerce
Category nieuws

De grote internetplatformen worden verantwoordelijk voor de content die hun gebruikers publiceren. Het Europees Parlement heeft daartoe nieuwe regels aangenomen. Waarschijnlijk krijgen de internetplatformen filters die alle uploads gaan scannen voor publicatie.

Het Parlement heeft een nieuwe auteursrechtrichtlijn (PDF) zojuist met een ruime meerderheid aangenomen. Nederland was, samen met een aantal andere kleine landen, mordicus tegen. Massademonstraties, online petities en afwijzingen uit wetenschappelijke hoek konden dit niet tegenhouden.

Eigenaren van auteursrecht krijgen in de nieuwe situatie niet meer rechten. Er worden enkel regels in het leven geroepen die de bescherming van copyright verbeteren. Het moet niet meer mogelijk zijn om auteursrechtelijk beschermd materiaal zomaar op internet te publiceren zonder de toestemming van de rechteneigenaar.

Tegen dat laatste klinken de grootste bezwaren. Het is praktisch gezien onmogelijk om met iedere rechtenhouder in de wereld, dus ook particuliere fotografen, schrijvers, muzikanten, illustratoren, etc., afspraken te maken over voorwaarden voor publicatie. Daarom zullen de eigenaren van publicatieplatformen, zoals Facebook, Pinterest en Twitter, uploads aan de poort gaan scannen. Dat kan niet handmatig, dus zal vermoedelijk met uploadfilters worden gedaan.

Nu de nieuwe richtlijn is aangenomen hebben de nationale lidstaten tot 2021 de tijd om deze om te zetten in nationale wetgeving. Omdat de richtlijn vrij algemeen is geformuleerd kunnen er makkelijk verschillende interpretaties worden omgezet in wetten. Als de internetbedrijven met uploadfilters gaan werken, worden die vermoedelijk geënt op het land met de strikte wetgeving.

Burgerlijke vrijheden komen hiermee automatisch onder druk te staan. De vrijheid van expressie wordt geknot, aldus directeur van Bits of Freedom Hans de Zwart.

“Gebruik van geautomatiseerde uploadfilters wordt voor de internetplatformen onvermijdelijk. Deze filters zijn echter niet in staat context te herkennen. Ze zien van een bewerkte videoclip bijvoorbeeld niet of het een politiek betekenisvolle persiflage is – een van de vormen die in veel landen zijn uitgezonderd van auteursrecht. Om geen risico te lopen gaan de tech-giganten veel meer tegenhouden dan strikt noodzakelijk. Zo wordt de vrijheid van expressie onnodig ingeperkt.”

“Er wordt door de Europese Commissie inmiddels gesproken over nieuwe filters om andere soorten ‘ongewenste’ informatie tegen te houden, zoals mogelijk terroristische content en vermeend nepnieuws. De normalisering van politiek gemotiveerde internetcensuur ligt op de loer. Het is makkelijk om de invloed van de Europese Unie op onze persoonlijke levens en vrijheid te onderschatten.”

Digitale gebbetjes (memes), animated gifs, parodieën en andere spontane creatieve uitingen blijven vrijgesteld van de nieuwe wet. Het is niet duidelijk hoe dat in de praktijk vorm gaat krijgen en waar de grenzen liggen tussen wat wel en niet mag. Dat zullen ook lokale rechters moeten bepalen.

Een ander bekritiseerd onderdeel van de nieuwe copyrightwet is de zogeheten linkstaks. Dit geeft nieuwsuitgevers een extra middel om hun werk op internet te beschermen tegen diefstal. Als Google Nieuws, bijvoorbeeld, een fragment uit een nieuwsverhaal wil overnemen bij wijze van preview dan moet de zoekgigant daar eerst een licentie-afspraak over maken de uitgever. Met alle op de dienst aangesloten uitgevers. Hyperlinks, losse woorden, summiere fragmenten en niet-commerciële citaten uit perspublicaties door particulieren mogen weer wel.

Om 15:00 vanmiddag geeft rapporteur Axel Voss op deze stream een persconferentie.

Foto: Gabriel Caparó (cc)



Lees het volledige bericht op Emerce »

Vandaag mogelijk al stemming over Europese auteursrichtlijn

Posted 26 mrt 2019 — by Emerce
Category nieuws

Vandaag om 12.30 uur gaat het Europees Parlement in debat over de omstreden Europese auteursrechtrichtlijn. Er zijn diverse amendementen ingediend, onder andere om artikel 13 er uit te schrappen.

Artikel 13 is het plan voor internetfilters. Het artikel van de Copyright Directive verplicht internetplatforms bestanden die gebruikers plaatsen te controleren op auteursrecht. Probleem is volgens critici dat automatische filters niet slim genoeg zijn om onderscheid te maken tussen inhoud die het auteursrecht schendt en legale inhoud.

Er is dan ook veel kritiek op het voorstel. Burgers, maatschappelijke organisaties, academici en het bedrijfsleven zijn het er vrijwel unaniem over eens dat het uploadfilter moet worden geschrapt.

Dit weekend waren er door heel Europa grote protesten tegen de plannen. Een petitie tegen Artikel 13 (in het nieuwe voorstel is dat overigens Artikel 17 geworden) is 5 miljoen keer ondertekend.

‘De technologie werkt niet, het dwingt platforms tot risicomijdend gedrag en gebruikers hebben tegen dit soort volautomatische systemen niets in te brengen,’ zegt Bits of Freedom. ‘Dit betekent een grote aanslag op jouw vrijheid van meningsuiting en zal op termijn leiden tot een verschraling van aanbieders. De nu al machtige platforms worden nog machtiger.’

Ook de Belgische consumentenbond TestAankoop is in actie gekomen tegen het artikel. TestAankoop noemt artikel 13 een belangrijke belemmering voor de vrijheid van creatie, voor de overdracht van kennis en dus voor de vrijheid van meningsuiting in het algemeen.

Een ander onderdeel van de plannen is een zogeheten linkbelasting. Nieuwsuitgevers krijgen daarmee aanvullende rechten om nieuwsberichten openbaar te maken en te reproduceren. Het zou kunnen betekenen dat partijen als Google en Facebook voor nieuwssnippers een vergoeding moeten betalen. De verplichting geldt uitsluitend voor grotere organisaties.

Onderhandelaars van verschillende Europese landen, het Europees Parlement en de Europese Commissie zijn het in februari alsnog eens geworden over een gezamenlijke wettekst voor het Europese auteursrecht.

Als het Europese parlement dinsdag het nieuwe auteursrecht goedkeurt, krijgen lidstaten twee jaar de tijd om deze in nationale wetgeving om te zetten.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Actie Wikipedia tegen Europese auteursrechtwetgeving

Posted 21 mrt 2019 — by Villamedia
Category nieuws

De Duitse, Deense en Tsjechische sites van Wikipedia zijn vandaag ‘op zwart’ gegaan uit protest tegen de nieuwe auteursrechtwetgeving van de Europese Unie. Het Europees Parlement stemt aanstaande dinsdag over de nieuwe en omstreden wetgeving.

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Nederland tegen de concepttekst voor de nieuwe EU-auteursrechtrichtlijn

Posted 21 feb 2019 — by Emerce
Category nieuws

Nederland, Luxemburg, Polen, Italië en Finland kunnen zich niet scharen achter de omstreden concepttekst voor de nieuwe EU-auteursrechtrichtlijn. Zij hebben dan ook tegengestemd.

Er zou geen balans zijn tussen de bescherming van de rechthebbenden en de belangen van individuele burgers.

Een week geleden werd achter gesloten deuren al overeenstemming bereikt over de auteursrechtrichtlijn, inclusief de omstreden artikelen 11 en 13, oftewel de ‘linktaks’ en ‘uploadfilters’.

Europa voert de maatregelen met betrekking tot de uploadfilters alleen in voor de grote platforms zoals Google en Facebook, niet voor diensten die minder dan drie jaar beschikbaar zijn, jaarlijks minder dan 10 miljoen euro omzetten en per maand minder dan 5 miljoen unieke bezoekers hebben. Voor deze partijen verandert er niks.

Voor de definitieve goedkeuring moet de concepttekst nog door het Europees Parlement worden goedgekeurd. Deze stemming vindt eind maart of half april plaats. Dan nog moeten individuele lidstaten de wetgeving nog aanpassen.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Nederland niet achter voorstelde wetswijziging Europees auteursrecht

Posted 21 feb 2019 — by Villamedia
Category nieuws

Vertegenwoordigers van Finland, Italië, Luxemburg, Nederland en Polen in de Europese Unie zijn ontevreden over de definitieve tekst rond vernieuwing van het Europese auteursrecht. Deze ‘Copyright Directive’ bevat elementen die volgens de landen een stap…

Lees het volledige bericht op Villamedia »

‘Verzamelsite Nederland.TV mag grote sportevenementen gewoon doorgeven’

Posted 18 feb 2019 — by Emerce
Category nieuws

Nederland.TV mag internationale evenementen als Olympische Spelen en de Tour de France naar eigen zeggen gewoon doorgeven. Directeur Jim Souren heeft hierover duidelijkheid gekregen van het Commissariaat van de Media.

Nederland.TV is een verzamelwebsite die tv-kanalen toont van de landelijke tv-zenders, de meest bekeken Nederlandse YouTube kanalen, sportbonden en onafhankelijke productiemaatschappijen.

Souren wilde ook de UEFA Champions League wedstrijden doorgeven, maar een wetsartikel in de Mediawet uit 2008 gooide roet in het eten. Alle wedstrijden van de Champions League met een Nederlandse voetbalclub en de finale staan op de in de Mediawet genoemde Evenementenlijst.

Op deze zogenaamde evenementenlijst staan onder andere ook het EK en WK voetbal, de finale van de Europa League, het EK en WK schaatsen, de finale van Wimbledon en Roland Garros, de Elfstedentocht, het Eurovisie Songfestival, de Olympische Spelen, de Tour de France en de TT Assen. Deze evenementen moeten volgens de Mediawet verplicht worden uitgezonden op een ‘open televisieprogrammakanaal’.

Onduidelijk was of hieronder ook een algemeen toegankelijke site wordt verstaan. Nederland.TV heeft vorig jaar een officieel rechtsoordeel daarover aangevraagd bij het Commissariaat van de Media.

Souren zegt dat het internet wordt erkend als (open) distributiekanaal.

Souren kwam enkele jaren terug in het nieuws vanwege zijn radioportal Nederland.fm. Deze gaf muziek door waar de radiozenders licentiegeld voor betalen aan auteursrechtenorganisatie Buma/Stemra. De website deed dat niet en was daarom in overtreding, vond de rechtbank.

In januari 2015 stelde het Europese Hof van Justitie in een andere zaak vast dat bij (hyper)linken naar en ook embedden van bestaande content op internet er geen sprake is van een (nieuwe) openbaarmaking. Als reactie daarop trokken auteursrechtorganisaties Buma Stemra en Sena hun omstreden embed licenties in. In 2015 kwam SENA daar toch op terug en startte de organisatie een bodemprocedure tegen Nederland.FM, maar ook die werd niet door SENA gewonnen.



Lees het volledige bericht op Emerce »

GroenLinks over uploadfilter: ‘De vrijheid van het internet staat ernstig op de tocht’

Posted 15 feb 2019 — by Emerce
Category nieuws

De vrijheid van het internet staat ernstig op de tocht. Na onderhandelingen tussen de Europese Commissie, Europese Ministers en het Europees Parlement blijven de controversiële plannen voor een uploadfilter en linkbelasting overeind. Een zorgelijke ontwikkeling, vindt GroenLinks.

‘Staan er op Twitter straks nog memes op basis van televisiebeelden van het WK? Of mag je nog zomaar linken naar een krantenartikel online? Dat is maar zeer de vraag met deze wetsvoorstellen,’ zegt Europarlementariër Judith Sargentini.

De bezwaren van GroenLinks gaan vooral over artikel 11 en 13 uit het wetsvoorstel van de Europese Commissie. Artikel 13 gaat over uploadfilters. Online platforms waar gebruikers content kunnen uploaden moeten preventief licenties kopen om auteursrechtelijk materiaal te mogen weergeven, maar als ze dat niet doen (of kunnen) dan moeten ze content filteren. Dat betekent dat alle bestanden gecheckt moeten worden tegen een database van auteursrechtelijk materiaal. In de praktijk is dat nagenoeg onmogelijk.

Het risico bestaat dat de online platforms het filter veel strenger instellen dan noodzakelijk om veilig te zijn, vermoedt GroenLinks. Daarnaast zijn uploadfilters foutgevoelig waardoor perfecte legale inhoud ook geblokkeerd kan worden.

Artikel 11 geeft zogenaamde ‘naburige rechten’ aan uitgevers en eist dat ze een vergoeding krijgen voor het digitaal gebruik van hun publicaties. Probleem is echter dat er weinig gezegd wordt over de manier van ‘digitaal gebruik’ en dat zo bijvoorbeeld snippets, het automatisch uitklappen van links met afbeelding en context, er ook onder vallen.

Sargentini: ‘Het is hoog tijd dat we voor de grote digitale platforms als Facebook en Google een werkbaar systeem opzetten zodat ze eerlijk afdragen aan uitgevers en artiesten waarmee ze zelf advertentiegeld verdienen.’

Maar Sargentini waarschuwt dat we met deze voorstellen het kind met het badwater dreigen weg te gooien. ‘Toen Spanje eerder strenge regels voor linken naar nieuwsberichten opstelde, besloot Google simpelweg om de Spaanse markt te verlaten en daalde de bezoekerscijfers van krantenwebsites dramatisch.’

Er is volgens GroenLinks nog één kans de plannen te blokkeren. Tijdens de vorige stemming in het Europees Parlement haalde de rapporteur van het rapport, Axel Voss (christendemocraten), maar een kleine meerderheid voor zijn voorstellen. Dat kwam doordat kleine organisaties een vrijstelling kregen voor het inzetten van uploadfilters op hun websites. Nu deze vrijstelling komt te vervallen vergroot dit de kans dat een meerderheid van het Europarlement het compromis zal wegstemmen.



Lees het volledige bericht op Emerce »