Posts Tagged ‘auteursrecht’

Voortbestaan Tom Kabinet onzeker door vonnis Europees Hof

Posted 30 dec 2019 — by Emerce
Category nieuws

Het voortbestaan van de Nederlandse webwinkel voor tweedehands e-boeken Tom Kabinet is onzeker geworden door een recent arrest van het Europese Hof dat stelt de tweedehands handel in e-boeken in strijd is met het auteursrecht.

Tom Kabinet biedt sinds 2014 tweedehands e-boeken aan. De verkoopprijs van de boeken ligt ruim onder de prijs die consumenten moeten betalen en Nederlandse uitgevers hebben het bedrijf al vele malen voor de rechter gesleept. Met wisselend succes.

De webwinkel beriep zich telkens op een ouder arrest van het Europese Hof dat bepaalde dat gedownloade software wel doorverkocht mag worden.

Het Hof stelt nu vast dat het doorverkopen van een e-boek toch iets wezenlijk anders is dan de verkoop van bijvoorbeeld een papieren boek. Een tweedehands e-boek is niet van een nieuw exemplaar te onderscheiden.

De advocaat van Tom Kabinet ziet nog wel ruimte voor het voortbestaan van het bedrijf, zo laat hij aan het FD weten. Het Hof constateert volgens de advocaat ten onrechte dat zijn cliënt geen maatregelen heeft getroffen om illegale verspreiding van de e-boeken op zijn website tegen te gaan.

Het laatste woord is aan de rechtbank Den Haag. Die moet nu bepalen in hoeverre de spelregels van toepassing zijn op Tom Kabinet.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Foto-opsporingsdienst ANP zwaait grif met boeteboekje

Posted 26 nov 2019 — by Emerce
Category nieuws

Het ANP jaagt met partner Permission Machine op foto’s die zonder toestemming op internet zijn gebruikt. De slachtoffers: veelal armoedige bloggers of zzp’ers die even niet hebben opgelet. Daarbij laat de opsporingsdienst nogal eens steken vallen.

Een moeder zet in 2013 trots een werkstuk over legbatterijkippen van haar 9-jarige dochter online. ‘De legbatterijkip zit in een hele kleine ruimte. En daar moeten ze maar eieren leggen. Zelf vind ik het heel zielig. Help de dieren in de vee-industrie,’ schreef de dochter vergezeld van enkele foto’s die ze op internet had gevonden.

Jaren later komt het ANP een van de foto’s op het spoor en krijgt de moeder het voorstel om 318 euro inclusief 53 euro dossierkosten te betalen wegens inbreuk op het auteursrecht van de fotograaf.

De moeder reageert nog diezelfde dag per e-mail. De foto wordt met excuses direct verwijderd. ‘Ik publiceer zelf veel foto’s en ik weet uit ervaring hoe ergerlijk het is.’

Ze wil de factuur echter niet betalen omdat ze er nooit een commerciële bedoeling mee heeft gehad.

Dat maakt geen indruk op Permission Machine, het Belgische bedrijf dat ANP inschakelt om inbreuken op te sporen. Bij iedere herinnering gaat het bedrag omhoog, eerst naar 348 euro, uiteindelijk naar 620 euro. Nadat ook de deurwaarder is ingeschakeld komt de zaak begin 2019 voor de rechter.

De moeder houdt voet bij stuk en vindt dat ze een belang heeft bij ‘het stoppen van Permission Machine met het misbruiken van auteurs- en persoonlijkheidsrechten voor geldelijk gewin’ en zij daarom een principiële uitspraak wenst. Al was het maar omdat de foto was terechtgekomen op een weblog over persoonlijke wissewasjes met enkel tientallen bezoekers per dag en tot dan slechts 80 pageviews.

De rechter veegt echter alle argumenten van tafel en vonnist dat 332 euro moet worden betaald los van de kosten van het kort geding en vergoeding voor de buitengerechtelijke incassokosten.

Deze zaak staat niet op zichzelf. Diverse blogs hebben het bijltje erbij neergegooid nadat ze door ANP voor duizenden euro’s zijn aangeslagen. Een enkeling doet vergeefs een moreel appèl op de CEO van Permisson Machine om het bedrag dan maar over te maken naar KWF Kankerbestrijding of een ‘gecertificeerd goed doel naar keuze’.

Sommige particulieren of bedrijven laten het aankomen op een kort geding, die ze meestal verliezen. Inmiddels zijn er diverse juristen die slachtoffers adviseren om niet klakkeloos te betalen. Het schikkingsbedrag wordt in hun ogen te vaak met de natte vinger vastgesteld of te makkelijk gekoppeld aan tarieven van Stichting FotoAnoniem (SFA), ooit opgezet om de waarde van anonieme foto’s te bepalen.

Het ANP maakt zich er in elk geval niet geliefd mee. Woorden als fotomaffia en immorele geldklopperij zijn niet van de lucht.

De frequentie waarmee ANP schikkingsvoorstellen stuurt lijkt toe te nemen, wellicht omdat de software van Permission Machine steeds beter foto’s herkent. Kort gezegd speurt hun software het internet af en vergelijkt het de foto’s uit de databases met andere websites.

‘Misbruik’ is een term die het ANP in dit verband maar wat graag gebruikt, terwijl bij het gros van de schendingen geen sprake is van kwade wil. Eerder van naïviteit. Maar het ANP hanteert geen coulanceregeling waarbij blogs de gelegenheid krijgen om de foto alsnog te verwijderen. Dat levert immers geen geld op. Wel geldt ter tegemoetkoming een niet-commercieel tarief dat in veel gevallen pas wordt voorgelegd nadat bezwaar is gemaakt.

Ook Emerce kreeg de afgelopen maanden tot twee keer toe een schikkingsvoorstel van het ANP wegens ‘onrechtmatig gebruik’ van ANP-foto’s op zijn site. Na de nodige correspondentie hierover werden beide dossiers door Permission Machine ingetrokken. Het bleek stuk voor stuk te gaan om foto’s die ANP voor opdrachtgevers had gemaakt en rechtenvrij waren verspreid als onderdeel van persberichten. In de meeste gevallen kon Emerce dat ook aantonen. Zelf nam Permission Machine niet de moeite om dat uit te zoeken.

De voorstellen bieden een aardig inkijkje in de werkwijze van het Belgische bedrijf. Zo ontstaat toch sterk de indruk dat de voorstellen automatisch worden verstuurd zodra de bots van Permission Machine een mogelijke inbreuk hebben geconstateerd. Weliswaar worden onduidelijke kosten opgevoerd voor niet nader genoemde werkzaamheden, maar die bestaan in elk geval niet uit extra controles.

Zo wenste het ANP/Permission Machine een vergoeding voor een foto bij een persbericht dat zij zelf had verspreid over de aanstelling van hoofdredacteur Marcel van Lingen bij Talpa Network. En werd in het tweede schikkingsvoorstel een foto opgevoerd waarvan de claim enkele maanden eerder al was ingetrokken.

Bij de Belgische Economische Inspectie kwamen eerder klachten binnen precies over dit aspect: het geautomatiseerd versturen van claimmails door Permission Machine zonder inhoudelijke toetsing. Die volgt pas nadat protest is aangetekend.

Eerder dit jaar moest ANP ook al claim intrekken die het had ingediend tegen Astroblogs.nl en de website Natuurgadgets.nl. Deze sites hadden een rechtenvrije foto van de NASA gebruikt, die het persbureau ook in zijn eigen databank te koop aanbiedt. Merien ten Houten, oprichter van NU.nl, spreekt van ‘oplichting’ in een tweet. ‘Al in 2017 probeerde #ANP geld af te persen bij ons om een Space Shuttle foto. Ze weten dat hun database niet klopt en Permission Machine niet werkt. Het boeit ze niet.’

Opvallend is dat het ANP geen moeite doet om zijn foto’s als zodanig herkenbaar te maken, bijvoorbeeld met behulp van de bestandsnaam of een vermelding in de metadata.

‘Het komt er op neer dat deze handelwijze een soort businessmodel is,’ schrijft Ton Verlind, de voormalige mediadirecteur van de KRO, die het vorig jaar ook al aan de stok kreeg met het ANP. ‘Vergelijk het met een fotograaf die overal op de openbare weg zijn foto’s deponeert, zonder adres achter te laten. Dan komt er een voorbijganger. Die neemt een van de foto’s te goeder trouw mee naar huis, waarna de fotograaf hem een gepeperde rekening presenteert + boete voor het niet betalen van auteursrechten. Je vraagt aan de fotograaf om de foto’s ter voorkoming van verdere misverstanden van de straat te halen, maar die doet dat niet omdat het nu eenmaal zijn verdienmodel is.”

Verlind gebruikte zelf een foto met tekst in het kader van het citaatrecht. Permission Machine schoof na verloop van tijd de zaak soepel door naar de gerechtsdeurwaarder die dreigde met een kostbare juridische procedure. Het opsporingsapparaat van het ANP sjoemelde volgens Verlind met het bewijs door een versie van de foto te tonen, zoals hij hem op internet niet had aangetroffen. De oud KRO-directeur trok uiteindelijk aan de langste tijd. Het dossier werd ‘onder protest’ gesloten.

Hub Dohmen van Dohmen Advocaten in Tilburg schrijft namens gedupeerde bedrijven wekelijks verweerschriften, niet alleen aan Permission Machine, maar ook aan andere claimbureaus. In een enkel geval kreeg Dohmen een claim van tafel omdat de foto niet origineel genoeg was voor auteursrecht. De gedaagde partijen waren vervolgens traag met met het betalen van advocaatskosten, ze lieten het aankomen op incasso- en executiemaatregelen. “Je ziet steeds vaker foto’s waarvan je je serieus kunt afvragen of ze nog tot het artistieke domein gerekend kunnen worden, jammer genoeg wordt de discussie daarover nog niet echt gevoerd in de rechtbank.”

Dohmen vindt overigens wel dat ondernemers en particulieren de hand ook in eigen boezem mogen steken: “Het besef dat foto’s die je op internet aantreft niet gratis mogen worden overgenomen, tenzij je daarvoor expliciete toestemming hebt, ontbreekt nogal eens.”

Foto van William Bayreuther via Unsplash



Lees het volledige bericht op Emerce »

Radioplatform Radionomy verdwijnt door rechten

Posted 26 nov 2019 — by Emerce
Category nieuws

De toekomst van zeker 7000 online radiozenders is onzeker nu het Belgische platform Radionomy per 31 december stopt. Directe aanleiding is de verplichting om muziekrechten te betalen.

Radionomy is een online platform voor webradiostations, in september 2007 opgericht door vier Belgische ondernemers. De Franse mediagroup Vivendi was geruime tijd eigenaar van Radionomy.

Het platform was zeer aantrekkelijk voor Nederlandse radiomakers, die zelfs geen regeling met auteursrechtenorganisatie Buma/Stemra hoefden te treffen. Tot 31 december geldt een collectieve regeling die de Belgen afgelopen zomer met Buma zijn overeengekomen.

Dirk Guldemont, vp marketing en communicatie, meldde toen al dat het voor de periode daarna lastig zou gaan worden wegens eenzijdige prijsverhogingen ‘die totaal niet in verhouding staan tot de economische realiteit van het online radiomodel’.

Om die reden trok Radionomy zich eerder dit jaar al terug uit de VS, nadat het al eerder schermutselingen met Sony had overleefd.

Per 1 januari kunnen de radiostations kosteloos migreren naar Shoutcast, dat net als Radionomy behoort tot het bedrijf AudioValley. Achter de schermen is er nauwelijks verschil: het radiomanagementsysteem is identiek. Maar de muziekrechten moeten de stations voortaan zelf regelen.

Wel belooft Shoutcast reclame-inkomsten via Targetspot, maar de grote vraag is of die kunnen volstaan om de auteursrechten te dekken.

De kans is groot dat veel stations eiereren voor hun geld kiezen en gaan stoppen.

Er zijn momenteel ruim 7000 radiostations die gebruikmaken van Radionomy. Zij zijn maandelijks goed voor 284 miljoen luistersessies van gemiddeld 26 minuten, of 123,5 miljoen luisteruren.

Foto Pixabay



Lees het volledige bericht op Emerce »

Cartoonistenduo Evert Kwok wint rechtszaak om auteursrecht

Posted 21 nov 2019 — by Villamedia
Category nieuws

Eelke de Blouw en illustrator Tjarko Evenboer, die cartoons publiceren onder de naam Evert Kwok, hebben een rechtszaak over auteursrecht gewonnen. Hun cartoons waren zonder toestemming en bronvermelding op Facebook overgenomen.

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Google stopt in Frankrijk voorlopig met nieuwssnippets

Posted 26 sep 2019 — by Emerce
Category nieuws

Google gaat in Frankrijk geen overzichten meer geven van nieuwsberichten in de zoekresultaten. Frankrijk zal de nieuwe EU-auteursrechtrichtlijn volgende maand omzetten in wetgeving. Uitgevers moeten dan eerst toestemming geven.

Wel gaat Google nog proberen om afspraken met uitgevers te maken, maar het bedrijf is niet bereid om voor de informatie te betalen.

Omdat de EU-richtlijn in alle EU-landen wordt omgezet in nationale wetgeving, is de kans groot dat Google News ook in andere landen of verdwijnt of flink wordt uitgekleed.

In 2014 stopte Google al eens met zijn nieuwsdienst in Duitsland nadat tweehonderd uitgevers bezwaar hadden gemaakt tegen opname van artikelen. Binnen twee weken werd de boycot alweer opgeheven toen bleek dat het bezoekersverkeer met veertig procent daalde.

Foto Pixabay



Lees het volledige bericht op Emerce »

Google gaat niet betalen voor verwijzen naar artikelen in Europese zoekmachine

Posted 26 sep 2019 — by Villamedia
Category nieuws

Google zal ondanks de in maart aangenomen wijzigingen aan de Europese auteursrechtenwet niet betalen voor het verwijzen naar artikelen van uitgevers.…

Lees het volledige bericht op Villamedia »

‘Gebruik octrooien, merken en auteursrechten goed voor 2,3 miljoen banen in Nederland’

Posted 25 sep 2019 — by Emerce
Category nieuws

Industrieën die intensief (bovengemiddeld) gebruikmaken van intellectuele eigendomsrechten (IER) zoals octrooien, merken, industriële ontwerpen en auteursrechten genereren jaarlijks 39.3 procent van het Nederlandse BBP (271 miljard euro) en zijn goed voor 2,1 miljoen banen. Deze bevindingen zijn vandaag gepubliceerd in een gezamenlijk rapport van het Europees Octrooibureau (EPO) en het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

Vergeleken met de periode 2011-2013 steeg het aantal banen in IER-intensieve industrieën in de EU met 1,3 miljoen, terwijl de totale werkgelegenheid in de EU licht daalde. De toegevoegde waarde per werknemer in deze industrieën is hoger dan in de rest van de economie.

Het gemiddelde gebruik van industriële eigendomsrechten binnen de EU bedraagt 1 Europees octrooi per 1000 werknemers, 4,7 Europese merken per 1000 werknemers, 1,7 industriële ontwerpen per 1000 werknemers en 0.2 kwekersrechten per 1000 werknemers.

In 2018 stond Nederland op het gebied van merkaanvragen ook op de achtste plaats.

Foto Pixabay



Lees het volledige bericht op Emerce »

Werkgroep moet cartoonisten met problemen steunen

Posted 25 sep 2019 — by Villamedia
Category nieuws

De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) gaat starten met een werkgroep voor cartoonisten. Die werkgroep moet journalistieke tekenaars die in de problemen komen steunen en bijstaan wanneer zij verwikkeld raken in zaken omtrent auteursrecht en…

Lees het volledige bericht op Villamedia »

Bernard Kobes voorgedragen als bestuursvoorzitter Buma/Stemra

Posted 17 sep 2019 — by Emerce
Category nieuws

De Raad van Toezicht van auteursrechtenorganisatie Buma/Stemra draagt Bernard Kobes voor als nieuwe bestuursvoorzitter. De benoeming komt er sprake op de Algemene Ledenvergadering op 30 oktober.

Kobes volgt Cees van Steijn op, die sinds oktober 2018 een ad interim functie vervulde.

Bernard Kobes heeft ruime bestuurlijke ervaring als algemeen directeur in de commerciële media industrie. Hij bekleedde eindverantwoordelijke directiefuncties bij NOB Registratie, DutchView, Technicolor NL en Ericsson Broadcast Services NL. Ook was hij actief in het publieke domein, als interim zender manager bij NPO Radio 6 en als directeur bestuurder bij de NLPO. In 2017 richtte Kobes, samen met een compagnon, Media Adviseurs Nederland op.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Deepfake app Zao groot succes in China

Posted 04 sep 2019 — by Emerce
Category nieuws

De deepfake app Zao, die gezichten van gebruikers ‘plakt’ in bekende speelfilms en tv shows, is een enorme hit in China. De app werd vrijdag gelanceerd in de IOS App Store, en staat nu al bovenaan.

De app kent nog wel beperkingen. Er worden maar enkele scenes aangeboden om gezichten in te plakken. Kennelijk is het toch lastig om gezichten aan te passen voor wisselende omgevingen.

De maker is Changsha Shenduronghe Network Technology, onderdeel van Momo, een bekende Chinese datingdienst.

Zao is minstens zo controversieel als FaceApp omdat gebruikers formeel het auteursrecht moeten overdragen. Zao heeft via Weibo al wel laten weten dat er aanpassingen komen in de voorwaarden.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Auteursrecht: Kom op kabinet, kom op voor ons!

Posted 30 aug 2019 — by Emerce
Category nieuws

#Artikel13 is een gegeven. Maar hoe Nederland die regels over het Auteursrecht uitlegt, is dat niet. Inmiddels is er een concept van een wetsvoorstel, en dat is helaas erg teleurstellend. Het kabinet moet echt veel harder haar best doen om de belangen van de internetgebruiker te beschermen.

Wat was dat ook al weer, #artikel13?

In de definitieve versie van de richtlijn is artikel 13 overigens omgenummerd naar artikel 17. Het is een berucht artikel in de nieuwe Auteursrechtrichtlijn waarin platformen verantwoordelijk worden gemaakt voor de inhoud die gebruikers er plaatsen. Een Europese wet die niet oplost wat de Europese Commissie als een probleem zag, maar in tussentijd wel de vrijheid van de internetgebruiker enorm beperkt.

Het gaat ervoor zorgen dat commerciële bedrijven, zoals Google en Soundcloud, elke upload van je scannen en keurenEr bestaan zat voorbeelden van falende filters. En dat diezelfde bedrijven, om aansprakelijkheid te ontlopen, waarschijnlijk op voorhand al heel veel uploads zullen weigeren.

Nederland vond Europese regels schadelijk

De Nederlandse regering was in het Europese debat glashelderNiet alleen Nederland was kritisch: bijna niemand wil #artikel13: deze regels doen meer kwaad dan goed. In 2017 stelde Nederland kritische vragen aan de juristen van de Europese Commissie over de juridische houdbaarheid van het voorstel voor de richtlijn. Veel later in het proces stemde Nederland tegen de tekst die als basis moest dienen voor de inzet van de lidstaten in de onderhandelingen met de Commissie en het Parlement.

Weer later stelde de permanente vertegenwoordiging van ons land in Europa dat in het aangenomen voorstel “geen evenwicht wordt gevonden tussen de bescherming van rechthebbenden en de belangen van individuele burgers.”

Van Europese naar Nederlandse regels

Omdat het om een zogenaamde richtlijn gaat, moet alle lidstaten de regels overnemen in nationale wetgeving. Nu die Europese wet niet zo gemakkelijk ongedaan gemaakt kan worden, is dat vertalen dé plek om de schade zoveel mogelijk te beperken. Anders gezegd: met een minimale omzetting worden de rechten van de internetgebruiker maximaal beschermd. Je zou zeggen, als Nederland zo kritisch was op de richtlijn, dan zal ze ook haar stikkende best doen om de schade van die Europese regels in de vertaling naar nationale wetgeving, zoveel mogelijk proberen te beperken. Maar helaas…

Geen zin of te warm

Twee maanden geleden publiceerde het Ministerie van Justitie en Veiligheid een concept van het wetsvoorstel voor die omzetting. Dat voorstel is teleurstellend, alsof de ambtenaren geen zin hadden. Of misschien was het ook te warm. In ieder geval ontbreekt het aan de ambitie om de belangen van de gebruiker zoveel mogelijk te beschermen. Voor de belangen van de individuele burger waar de regering eerst over sprak, heeft het kabinet geen oog. Ze beperkt de uitleg van terminologie niet als het wel zou kunnen en dwingt ook niet af dat de waarborgen waarin wordt voorzien, goed worden uitgelegd.

Ambitieuzer voorstel hard nodig

Bits of Freedom dringt er sterk op aan bij het kabinet om met een ambitieuzer wetsvoorstel te komen. Een omzetting waarin de schade van de richtlijn zo veel mogelijk beperkt wordt en de rechten van de gebruiker van het internet maximaal worden beschermd. Omdat dat bijzonder complexe juridische materie is, adviseren we ook om voorafgaand aan het schrijven van het wetsvoorstel onderzoek te doen naar de ruimte die een lidstaat heeft om de schade van de richtlijn te beperken. Dit onderzoek zou uitgevoerd kunnen worden door academici met expertise op het gebied van auteursrecht.

Nederland moet beter zijn best doen

Kortom, Nederland moet beter zijn best doen. Dat de richtlijn is aangenomen maakt niet dat de strijd verloren is. Ook hier geldt: arbeid verwarmt, luiheid verarmt.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Hoe zit het eigenlijk met auteursrecht op content?

Posted 26 aug 2019 — by Emerce
Category nieuws

We zijn wel dagelijks bezig met allerlei vormen van content. Iedereen. Voor de lol, voor de marketing of omdat we de content zelf verkopen. Dan krijg je automatisch te maken met een aantal rechten en rechtsgebieden. Als je door de bomen het bos niet meer ziet, biedt een bundeltje gekapte bomen uitkomst: het boek #contentrecht.

Nu is contentrecht geen officieel rechtsgebied, maar in mijn boek behandel ik tal van rechtsgebieden waarmee je als producent of consument van content te maken kunt krijgen. In een serie van drie artikelen behandel ik de meest voorkomende kwesties waarmee jij te maken kunt krijgen. Dit is deel één en het gaat over het auteursrecht.

Wat is content?

Content is een heel breed begrip. Het staat voor inhoud, terwijl het lang niet altijd inhoudelijk hoeft te zijn. Eigenlijk is content alles dat we kunnen zien en horen, dat we zelf gemaakt hebben. Teksten, foto’s, video’s, infographics, muziek, illustraties, presentaties en ga zo maar door.

Met alle soorten content krijg te maken met het auteursrecht. Of je nu wil of niet. Goed, als je een zzp’er bent, autonoom unieke content maakt en het je niet kan schelen wat een ander met het werk doet, dan kun je het auteursrecht wellicht naast je neerleggen, maar in alle andere gevallen niet.

Leestip: Content-Marketing Trends 2019

Weten wie de maker/auteursrechthebbende is, bespaart veel geld

Zo moet je bijvoorbeeld wel weten wie de maker of auteursrechthebbende is van het werk. Veel mensen denken dat als zij het gemaakt hebben, ze ook de maker zijn. Logische gedachte wellicht, maar lang niet altijd waar. Tegelijkertijd denken opdrachtgevers vaak dat zij, omdat ze nu eenmaal betaald hebben voor de opdracht, de rechthebbende worden. Meestal niet waar. Dat levert helaas veel frictie en conflicten op. Dat kost iedereen een hoop tijd en geld, terwijl dat voorkomen zou kunnen worden als alle partijen beter zouden weten hoe het zit, vooraf dit beter zouden regelen en elkaar beter kunnen uitleggen hoe het werkt.

Laat ik daar hier een begin bij maken.

Natuurlijk is het uitganspunt wel dat de maker, de persoon die de creatieve arbeid heeft verricht, de auteursrechthebbende wordt. Nu moet je ‘creatieve arbeid’ niet te zwaar opvatten. Het hoeft niet écht creatief te zijn, als het maar niet te banaal en triviaal is. Niet te gewoontjes. Daarover later meer.

Soms zijn er meerdere makers. Zoals het schrijversduo Nicci French, de stylist en de fotograaf of de componist en tekstschrijver. Ze maken samen een werk en moeten daarom telkens samen beslissen hoe dat werk geëxploiteerd mag worden. De ene maker kan nooit zonder de ander beslissen. Het is alsof je bent getrouwd. Zelfs als je gaat scheiden, blijft er altijd een bepaalde band bestaan. Je komt nooit meer écht van elkaar af. Des te belangrijker om vooraf goede afspraken te maken.

Werknemers

Werknemers hebben ook niets te zeggen over wat ze maken. Als het hun taak is om bepaalde dingen te maken, websites te ontwerpen, logo’s te maken, huisstijlen te ontwerpen, foto’s te leveren, video’s te maken, advertenties in elkaar te zetten, teksten te schrijven en wat al niet meer, dan gaat dat auteursrecht linea recta naar de werkgever. Het is zelfs zo dat als een werknemer in diens portfolio wil opnemen wat hij of zij gemaakt heeft, hij of zij daarover afspraken moet maken met de werkgever. Die is immers de auteursrechthebbende. Staat er niets over auteursrecht in de arbeidsovereenkomst? Wees niet verbaasd! Dat hoeft namelijk helemaal niet. De Auteurswet heeft dit allang geregeld.

Opdrachtgevers zien zichzelf vaak als de werkgever en denken om meerdere redenen dat zij ook automatisch auteursrechthebbende worden. Dat is meestal helemaal niet het geval. Alleen wanneer iets ‘onder leiding en toezicht’ is gemaakt en de opdrachtnemer alleen een uitvoerder is, die (bijna) niks creatiefs heeft in te brengen, wordt de opdrachtgever automatisch de auteursrechthebbende.

Opdrachtgevers

Meestal geeft een opdrachtgever wel kaders en richtlijnen. Er zijn wensen. Er is een doel. Maar juist de opdrachtnemer heeft de kennis, kunde en creativiteit om die wensen om te zetten in een werk waarmee het doel behaald kan worden. Als de opdrachtgever dat zelf zo goed zou kunnen, zouden ze het in veel gevallen gewoon zelf doen. Ja, wel iets waar discussie over kan ontstaan, dus om dit nu aan de wet over te laten is misschien niet al te verstandig. Een opdrachtnemer zou dit in de algemene voorwaarden kunnen regelen. Bang dat deze door de opdrachtgever worden uitgesloten, omdat inkoop nu eenmaal heeft geleerd dat het zo moet? Ze het dan gewoon in de offerte, dan gaan ze er vaak gewoon mee akkoord.

Let bij opdrachten ook op dat er afspraken worden gemaakt over de wijze van gebruik. Als het een rechtspersoon is (een openbare instelling, stichting, vereniging of vennootschap, officieel) die het werk eerst zelf openbaar maakt, zonder de naam van de natuurlijk persoon als maker te noemen, dan is de rechtspersoon de auteursrechthebbende geworden. Stiekem. Heel sneaky. Automatisch. Zonder dat ook maar iemand het door had! Nou ja, tenzij je kon bewijzen dat die openbaarmaking onrechtmatig was. Komt ie weer: afspraken maken. Schriftelijk het liefst, anders wordt bewijzen zo lastig.

Kortom, voorkom discussie over wie de auteursrechthebbende is. De Auteurswet beidt handvatten, maar lost lang niet alles op. Rechtszaken zijn duur. Het is zonde daar je tijd en geld aan te spenderen. Liever vooraf iets meer tijd en geld besteden aan een goede overeenkomst, zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is.

De creatieve drempel

Heel fijn natuurlijk, om te weten wie de maker of auteursrechthebbende is, maar van wat dan eigenlijk? Van een werk. Dat is een heerlijk open begrip. Heb je nog geen zak aan. Wat de rechtspraak erover zegt? Dat het een eigen en oorspronkelijk karakter moet hebben en het stempel van de maker moet dragen. Het moet voldoende creatief zijn en mag niet te banaal en triviaal zijn. Schept dat genoeg duidelijkheid? Nee? Laat me wat voorbeelden geven.

Op een woordenlijst of woordenboek kun je auteursrecht hebben. Door de keuze in woorden, volgorde en uitleg van die woorden.

Je hoeft een werk niet bewust te scheppen, maar er moet wel enige creativiteit in zitten. Het mag niet te banaal en triviaal zijn. Dit was onderwerp van gesprek tijdens de jarenlange procedures over het boek ‘De Endstra-Tapes’, waarbij twee journalisten de ‘achterbankgesprekken’ met de vermoorde Willem Endstra hadden uitgewerkt en in een boek hadden uitgegeven. Erven Endstra waren daarop tegen. Ze vonden dat zij het auteursrecht hadden op wat Endstra had gezegd. Uiteindelijk werd in de rechtspraak besloten dat de onsamenhangende zinnen van Endstra te banaal en triviaal waren en er daarom geen auteursrecht op rustte.

“Zo, nu eerst”

Als ik zeg “Zo, nu eerst”, waar denk jij dan aan? Bavaria waarschijnlijk. We weten allemaal waar het vandaan komt. Het is herkenbaar. Dat noemen we goede marketing, maar dat zorgt nog niet voor een auteursrecht. Toen hostingbedrijf YourHosting inhaakte op het succes van de Bavaria campagne met de radioreclame “Zo, nu eerst naar de cloud”, spande Bavaria een rechtzaak aan tegen YourHosting. De brouwers uit Brabant wonnen bij de rechtbank, waarop ze een aantal kratjes bier bij YourHosting lieten bezorgen.

Maar in hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Den Haag echter dat deze drie woorden normaal Nederlands waren en er dus geen auteursrecht op rustte en dat daarom de commercial van YourHosting gewoon was toegestaan. Die reclame was inmiddels al van de radio af, dus ze hadden weinig meer aan de uitspraak, behalve dat ze geen schadevergoeding hoefden te betalen aan Bavaria. Bavaria had te vroeg gejuicht en YourHosting had een goede vrijdagmiddagborrel.

Foto’s worden meestal voldoende creatief gevonden. Of ze nu met een telefoon zijn gemaakt of met de duurste camera die je kunt verzinnen, dat maakt niet uit. Alleen foto’s waar geen creatieve keuzes in terug te vinden zijn, daar rust geen auteursrecht op. Denk aan de pasfoto voor een identiteitsbewijs. Daar zitten zoveel regels en richtlijnen aan vast, dat er geen ruimte meer is voor ook maar een pixel aan creativiteit.

Ook zogenaamde pack shots, productfoto’s op een witte achtergrond, gewoon goed uitgelicht, geschikt voor catalogi, waar misschien veel werk in zit, maar die zeker niet creatief zijn, daar rust geen auteursrecht op.
Maar al die influencers, die op hetzelfde event zijn en daar van dezelfde tafel met producten een foto maken, waarbij die foto’s allemaal min of meer hetzelfde zijn, daar rust wel auteursrecht op. Misschien slechts een lage bescherming, omdat de foto’s eenvoudig zijn, maar het is wel een auteursrecht.

‘Inspiriteren’

Iedereen mag zich door een ander laten inspireren. Stijlen en ideeën mogen gewoon worden overgenomen, want daar rust geen auteursrecht op. Daarom zijn concepten en formats ook lastig te beschermen. Iedereen moet binnen een bepaald idee zijn of haar eigen gang kunnen gaan.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat sommige mensen niet irritant dichtbij komen. Copycats, noem ik ze ook wel. Ze maken nèt geen inbreuk op auteursrecht, maar maken wel gebruik van het succesvolle idee of de succesvolle stijl. Niks aan te doen? Nou ja, iemand erop aanspreken kan altijd. Niet zozeer op juridisch vlak dus, maar leg ze uit dat concurrentie weliswaar gezond is, maar ze toch beter kunnen dan dit en dat juist originaliteit ze verder brengt, bijvoorbeeld. Dan is er juist voor iedereen meer. Vergeet de boosheid en zoek naar een creatieve oplossing.

Handig gebruik van beperkingen

Weet je nog, al die drukte vanwege de DSM-Richtlijn, omdat vanwege het zogenaamde uploadfilter memes niet meer toegestaan zouden zijn? Allemaal lulkoek! Memes, parodieën en citaten zijn juist expliciet wel toegestaan. Nee, niet altijd door een machine te herkennen. Dat zal nog wel eens tot problemen gaan leiden.

Ons auteursrecht kent overigens nog wel meer uitzonderingen.

Pers mag in sommige gevallen bijvoorbeeld berichten uit andere pers ongevraagd overnemen. Moeten ze wel keurig aan bronvermelding doen natuurlijk.

Citeren

Daarnaast kun je citeren. Moet er wel een geschikt doel zijn, zoals aankondiging, beoordeling, polemiek, wetenschappelijke verhandeling of vergelijkbaar doel. Geen versiering dus. Dat maakt het gebruiken van afbeeldingen als ‘uitgelichte afbeelding’ lastig, wanneer je geen toestemming hebt voor het gebruik daarvan. Die uitgelichte afbeelding voldoet namelijk vaak niet aan een van de doelen, maar dient ter versiering. Bovendien wordt het vaak veel groter gebruikt dan nodig.

Een ander criterium is namelijk dat er niet te veel overgenomen mag worden. Alleen zoveel als ‘maatschappelijk aanvaardbaar’ is. En natuurlijk mogen naam- en bronvermelding niet ontbreken, mag de titel van een werk niet worden aangepast en mag het werk ook niet te veel gewijzigd worden.

Een grapje moet kunnen. Daarom mogen parodieën, memes en satire ook. Ook hier moet het allemaal weer wel maatschappelijk aanvaardbaar zijn. Wat we nu okay vinden, vinden we over tien jaar misschien wel te ver gaan.

Door gebruik te maken van beperkingen op het auteursrecht, kun je op een handige manier gratis gebruik maken van bestaand werk, zonder dat je daarvoor toestemming nodig hebt. Wel opletten dat je binnen de lijntjes kleurt, anders heb je alsnog een schadevergoeding aan je broek hangen.

Met toestemming mag alles

Met toestemming mag alles. Wil je geen risico lopen, dan zorg je dat je rechtmatig aan content van anderen komt, zodat je het kunt gebruiken op de wijze die je zelf wil. Die toestemming noemen we ook wel een licentie.

Let erop dat je die toestemming altijd van de rechthebbende krijgt en bijvoorbeeld niet van de geportretteerde. De geportretteerde heeft tenslotte het auteursrecht niet.

Geen zin om in gesprek te moeten gaan? Maak dan gebruik van werken waar vooraf een licentie voor is gegeven. Denk bijvoorbeeld aan het systeem van creative commons, waarmee zes vaststaande licenties kunnen worden gemaakt. Iedereen mag werken met een creative commons licentie gratis gebruiken. Fotosite Flickr stond bijvoorbeeld altijd bekend om de foto’s met een dergelijke licentie, maar via creativecommons.org zijn nog veel meer bronnen te vinden.

Daarnaast zijn er natuurlijk veel betaalde stocksites voor foto’s, illustraties, vectorbestanden, muziek en wat al niet meer. Let wel altijd goed op de licentie. Past deze bij de wijze waarop je het wil gebruiken? Een licentie is bijvoorbeeld niet altijd geschikt om er een werk mee te maken dat vervolgens aan een opdrachtgever wordt gegeven om te gebruiken. Altijd goed blijven opletten dus!

Leestip: Afbeeldingen voor je website of blog: de ultieme lijst

Grijze rozen

Het leven van een contentmaker of contentgebruiker gaat dus niet over rozen. Er is veel waar je aan moet denken bij het maken en gebruiken van content, bij het anderen toestemming geven om content te gebruiken en bij samenwerkingen. Het lijkt soms ook een groot grijs gebied te zijn. Dit is helaas niet iets waar een artikel van 2000 woorden je meteen een passende oplossing voor kan bieden. Gelukkig helpt het boek #contentrecht met de soms smeuïge voorbeelden uit de praktijk, de handige checklists en overzichtelijke infographics en flowcharts.

Bij content heb je niet alleen te maken met auteursrecht, maar ook met bijvoorbeeld portretrecht en privacy, de vrijheid van meningsuiting en merken en reclame. Deze onderwerpen komen in een volgend artikel aan bod.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Nederland bereidt omstreden auteurswet voor

Posted 03 jul 2019 — by Emerce
Category nieuws

De Nederlandse regering treft voorbereidingen voor de implementatie van de in maart aangenomen auteursrechtrichtlijn van de EU. Een heet hangijzer daarbij is het filteren van uploads.

Het wetsvoorstel Implementatiewetsvoorstel Richtlijn auteursrecht in de digitale eengemaakte markt is dinsdag in consultatie gegaan. Daarbij kunnen geïnteresseerden reacties op het voorstel geven. De consultatie loopt tot 2 september.

De EU-auteursrechtrichtlijn moet uiterlijk op 7 juni 2021 zijn omgezet in Nederlands recht, wat inhoudt dat de Nederlandse Auteurswet moet worden aangepast.

Uit de Memorie van Toelichting blijkt dat platforms niet aansprakelijkheid kunnen worden gesteld als ze kunnen aantonen dat ze alles in het werk hebben gesteld om inbreuk op het auteursrecht en naburige rechten te voorkomen.

De regering wil ‘overblokkering’ voorkomen aan de hand van een ‘laagdrempelig geschillenbeslechtingsmechanisme’ en uitzonderingen voor onder meer kritieken en parodieën.

De omstreden auteursrechtrichtlijn werd in maart met een krappe meerderheid aangenomen. De maatregelen gelden vooral voor grote platforms, niet door kleine partijen.



Lees het volledige bericht op Emerce »

SoundCloud koopt digitale rechtenspecialist

Posted 31 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

De ‘YouTube voor audio’ SoundCloud wil het vier jaar oude Repost Network uit Los Angeles kopen. Daarmee breidt het zijn dienstenpakket uit met digitaal rechtenbeheer, crossplatform distributie, analytics en digitale marketingdiensten.

Eerder deze week maakte SoundCloud uit Duitsland de intentie bekend om Repost Network over te nemen. De transactie wordt naar verwachting ergens in de komende weken afgerond. Hoeveel geld daarmee gemoeid is, houden de partijen voor zich.

Repost Network is in feite een bedrijf dat auteursrechtelijk beschermde data (audio) verspreidt en informatie over het gebruik daarvan terughaalt. Die data geeft het weer in de vorm van statistieken en omzetcijfers. Tot de distributiepartners behoren partijen als Soundcloud, Spotify, Deezer, YouTube, Apple Music, Google Music, Facebook en Tencent.



Lees het volledige bericht op Emerce »

Hoe scoort je video? De evolutie en toekomst van het YouTube-algoritme

Posted 29 mei 2019 — by Emerce
Category nieuws

Waarom scoren sommige video’s niet en andere wel? Om die simpele vraag te beantwoorden, is kennis van het YouTube-algoritme cruciaal. En anders dan veel mensen denken is dit algoritme geen ‘black box’, maar is YouTube relatief open over de werking ervan en de evolutie die het in zijn bestaan heeft doorgemaakt.

YouTube, veruit het grootste videoplatform ter wereld, bestaat veertien jaar. In al die jaren maakte het platform een enorme ontwikkeling door. Het is niet alleen ontzettend populair bij gebruikers, maar ook steeds meer merken en uitgevers zijn actief. Langdurig succes op YouTube begint met het begrijpen van de werking van dit algoritme. Het algoritme bepaalt namelijk hoe vaak je video’s worden vertoond in zoekresultaten en worden aanbevolen aan gebruikers. 

Het begin: alles voor de kliks

Het was in februari 2005 dat drie voormalige PayPal-werknemers, Chad Hurley, Steve Chen en Jawed Karim, vanuit een garage YouTube begonnen. De allereerste video ‘Me at the Zoo’ werd twee maanden later geüpload en slechts anderhalf jaar later was de site zo populair dat Google besloot het over te nemen voor $1,6 miljard. De populariteit dankte het aan de belofte dat YouTube het eerste online videoplatform was waar iedereen gemakkelijk zijn eigen video’s kon uploaden en eenvoudig kon tonen op andere sites. Dat gebeurde dan ook massaal. In de begindagen waren de populairste video’s niezende panda’s, bijtende kinderen en ontelbare katten- en babyfilmpjes.

Piraterij op YouTube

Maar er was nog een andere belangrijke reden voor de populariteit van de site: piraterij. Naast de duizenden filmpjes die door gebruikers zelf werden gemaakt en gedeeld, werd de site overspoeld met geripte fragmenten, video’s en hele films van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Toen YouTube werd gekocht door Google moest de nieuwe eigenaar hier – mede onder hevige druk van filmstudio’s, TV-netwerken en platenmaatschappijen – iets aan doen. De oplossing die ze daarvoor hadden was tweeledig: ten eerste investeerden ze flink in Content ID, het systeem waarmee ze video’s die inbreuk maakten op auteursrecht massaal konden herkennen, blokkeren en laten verwijderen.

Ten tweede gaven ze in het algoritme een grote voorkeur aan content waar het systeem oorspronkelijk voor bedoeld was: originele video’s. De focus van het algoritme lag volledig bij het zoveel mogelijk pushen van deze video’s. Dat deden ze aan de hand van twee belangrijke criteria: het aantal views en CTR. Ongeacht hoe lang gebruikers naar een bepaalde video keken; als (genoeg) gebruikers op die video klikten en begonnen met kijken, werd die video steeds vaker aanbevolen bij de gebruiker. Door deze gigantische focus op het maximaliseren van kliks creëerde YouTube een machine aangedreven monster dat zich vroeg of laat tegen het eigen platform ging keren. Waarom? Deze focus resulteerde in click bait titels en thumbnails die de verwachtingen van de gebruikers alles behalve waarmaakten. Het resultaat: enorm veel kliks en views, maar tegelijkertijd veel gefrustreerde gebruikers omdat ze niet keken wat ze wilden.  

2012: van kliks naar kijktijd

Dat er iets moest veranderen aan het algoritme besefte Chris Goodrow snel. In 2011 was hij aangetreden director of engineering for search and discovery bij de videogigant. In zijn eerste jaar prioriteerde zijn team het totaal aantal video views boven al het andere, maar toen ze zich dieper in het gebruikersgedrag gingen verdiepen kwamen ze achter de frustratie van veel gebruikers. Daarom werkten ze aan een verbeterd algoritme. Eén waarbij de focus niet lag op views (hoe kort ook), maar juist op kijktijd.

‘We realiseerden ons dat het aantal kliks niet de juiste inschatting was om de waarde die een gebruiker uit YouTube haalt te bepalen’, gaf Goodrow aan in een interview met Business Insider uit 2015. ‘In plaats daarvan realiseerden we ons dat als een gebruiker een video langer blijft kijken, dit een veel betere indicator voor kwaliteit is. Ons doel is dat we gebruikers meer laten kijken en minder laten klikken.’

Op 15 maart 2012 ging na eindeloze meetings, tests, data-analyses en onderzoeken het vernieuwde algoritme met de focus op kijktijd live, met op het eerste gezicht dramatische gevolgen: een daling van het aantal views van 20% van de één op de andere dag. Ondanks de paniek die bij sommige YouTube-werknemers uitbrak, bleven ze vasthouden aan het vernieuwde algoritme. Uit de interne cijfers bleek al snel dat de site nog steeds even goed bezocht werd en veel belangrijker: de totale kijktijd nam significant toe.

Over de precieze opbouw van hun model publiceerden drie YouTube-medewerkers later in 2012 ook een wetenschappelijk artikel, waarin ze de verandering van focus van CTR naar Watch Time verder uiteenzetten. Zoals ze daarin stellen “Our final ranking objective is generally a simple function of expected watch time per impression. Ranking by click-through rate often promotes deceptive videos that the user does not complete (“clickbait”) whereas watch time better captures engagement.”

Forse toename lengte YouTube-video’s

Wat je naast de totale kijktijd ziet, is de gemiddelde lengte van YouTube-video’s die de afgelopen jaren is toegenomen. Gedreven door de verandering van het algoritme is sinds de wijziging in 2012, de gemiddelde lengte van een video op YouTube toegenomen van 5,2 minuut naar meer dan vijftien minuten in 2018.

Paniek bij creators

Er brak ook grote paniek uit bij veel creators en influencers (alhoewel ze toen nog niet zo werden genoemd). Want waar ze eerder door het algoritme werden beloond door veel en vaak video’s te publiceren met misleidende titels, werden ze opeens gestraft door het nieuwe algoritme en daalden hun views en inkomsten drastisch.

Maar het markeerde ook de opkomst van een nieuw soort YouTube-ster. De maker die én originele content produceerde én snapte hoe hij zijn of haar publiek langer moest vasthouden. Deze combinatie van kennis en kunde resulteerde in de opkomst van enkele van de meest populaire influencers van vandaag de dag.

Wellicht het bekendste internationale voorbeeld is de Zweedse Felix “PewDiePie” Kjellberg die in 2012 zijn scholierenbestaan vaarwel zei, omdat hij kon leven van zijn YouTube-kanaal. Nationaal zijn dit tegenwoordig overbekende influencers zoals Enzo Knol en StukTV die beiden in 2013 hun eerste stappen op YouTube zetten. De namen die bij veel Nederlanders nog steeds als eerste binnen schieten bij het horen van de naam YouTube.

De risico’s van extremistische content

De kijktijd en lengte van video’s nam de afgelopen jaren op YouTube enorm toe, maar de focus op watch time bracht ook nieuwe uitdagingen met zich mee. Zo wordt het platform al enige tijd beschuldigd van het op grote schaal promoten van extremistische content en samenzweringstheorieën. Door New York Times-columnist Zeynep Tufekci werd het platform zelfs “The Great Radicalizer” genoemd, door de eenzijdige focus op kijktijd (en in het verlengde daarvan advertentie-inkomsten). Volgens hem worden gebruikers blootgesteld aan goed bekeken, maar gevaarlijke video’s waardoor mensen in een loophole van steeds extremistischere videocontent terechtkomen.

Daarnaast vormden sommige van de eerder door YouTube zo geprezen creators opeens ook een risico. Door de jaren heen werd YouTube een thuis voor contentcreators. Dit was jarenlang een gouden huwelijk: zij bezorgden het platform unieke content, YouTube beloonde hen daarvoor met views en subscribers, maar bovenal met de kans om hun hobby uit te bouwen tot serieus werk (met in sommige gevallen zeer lucratieve inkomsten).

YouTube leunt ook sterk op deze creators met hun unieke content om zichzelf te onderscheiden van streamingdiensten zoals Netflix, Hulu en in Nederland Videoland. Doordat deze creators vrijwel geheel afhankelijk zijn van YouTube-inkomsten (en dus zeer sterk afhankelijk zijn van kijktijd, ergo het algoritme) en de toegenomen concurrentie, gaan ze ook steeds vaker extremere zaken ondernemen om hun kijkers te blijven binden. Adverteerders en mediabureaus willen zich echter in toenemende mate niet associëren met deze content, en dreigen te stoppen met adverteren op YouTube. Vooralsnog blijft dat bij kleine onderbrekingen en dreigingen, maar YouTube wil dit risico niet lopen.

2019: de shift naar ‘kwaliteitskijktijd’ en premium content  

Dit tezamen vormt voor YouTube aanleiding om het algoritme wederom aan te passen. Om de heftige kritiek tegemoet te komen en adverteerders te behouden, is YouTube aan het testen en uitzoeken hoe het ‘kwaliteitscontent’ beter beloond kan worden door te focussen op ‘responsibility’. Maar hoe bepaal je objectief wat goed of slecht is? Over deze worsteling berichtte Bloomberg onlangs. Ze focussen zich niet langer enkel op ‘watch time’ maar ‘quality watch time’: content die mensen voor langere tijd boeit, maar ook geschikt is voor een breder publiek en alle adverteerders (brand safety).

Daarnaast scherpten ze in januari 2019 hun algoritme verder aan, waardoor content die nét niet hun richtlijnen overtreedt, borderline content noemen ze dat, minder vaak wordt aanbevolen. Dit alles om tegemoet te komen aan de kritiek van gebruikers en adverteerders. Ook is Google actief nepnieuws en misinformatie aan het bestrijden rondom politieke verkiezingen.

De opkomst van premium content en het belang van brand safety

Adverteerders en mediabureaus zitten niet stil en nemen maatregelen om wel op YouTube te kunnen adverteren, maar enkel bij vooraf goedgekeurde content. Meerdere grote uitgevers, waaronder in Nederland RTL en TMG, mogen hun eigen ad inventory verkopen en zien een toename in de populariteit hiervan. De advertentiebudgetten verdwijnen dus niet van YouTube maar het budget wordt verschoven naar enkel kanalen beheerd door premium content publishers.

Ondertussen zien steeds meer uitgevers YouTube als kanaal waar daadwerkelijk omzet mee kan worden behaald. Juist door deze verstevigde focus op premium en veilige content en kwaliteitskijktijd wordt dit steeds interessanter.

Ook ontwikkelt YouTube steeds meer mogelijkheden voor adverteerders om het platform niet alleen voor awareness campagnes in te zetten, maar ook voor performance: het genereren van leads en sales. Hiermee richt het platform zich nadrukkelijk op adverteerders die grote budgetten beschikbaar hebben voor searchcampagnes, maar die budgetten ook uitgeven aan concurrenten zoals Facebook en Instagram. YouTube performance advertising staat in de kinderschoenen, maar de mogelijkheden en budgetten zullen de komende jaren steeds groter worden. Daarvoor heeft YouTube wel het vertrouwen van adverteerders nodig. Het platform moet hen overtuigen dat het een veilige plek is voor adverteren.

Wat de toekomst verder brengt 

YouTube wordt volwassen en het platform heeft de ambitie om het #1 entertainment- en educatieplatform te blijven. Het platform neemt de content en kritiek steeds serieuzer. Wat niet alleen voordelen oplevert voor gebruikers, maar ook steeds meer kansen biedt voor zowel publishers, merken en adverteerders. ‘Slechts’ veertien jaar oud, maar al jaren niet meer weg te denken uit ons mediagebruik. We zijn benieuwd wat YouTube ons de komende veertien jaar gaat brengen.



Lees het volledige bericht op Emerce »